Masa yang sukar?
Apabila ada seseorang risikokan
nyawa untuk lindungi dia?
Begitu.
Cik Lee Eunbi ke Tongyeong?
Patutlah.
Saya tertanya-tanya kenapa
si budak terbuang yakin sangat.
Kasihan Ian, apa awak nak buat?
Hei, Soyeong.
Apa awak cuba katakan?
Awak tahu apa?
Ian tinggalkan pertandingan
dan berlari ke sekolah
semasa dia kemalangan.
- Apa? / - Awak fikir untuk
siapa dia buat perkara cuai?
Dia dah tahu yang dia Lee Eunbi
dan bukan Go Eunbyeol masa itu.
Apa yang dia merepek?
Hei, Ian.
Saya ada soalan.
Siapa agaknya?
Go Eunbyeol
atau Lee Eunbi?
Hei, budak baru.
Saya tak rasa saya ada sebab
nak jawab soalan awak.
Tidak?
Saya ingat Eunbyeol nak tahu.
Awak tak nak tahu?
Soyeong,
awak suka buat orang naik gila.
Kenapa?
Awak naik gila tertanya-tanya
apa Ian akan kata?
Tak, tak langsung.
Hei,
kawal raut wajah awak
kalau nak tipu.
Berani awak sebutkan kembar
saya yang awak hampir bunuh,
dan kawan baik saya selama
10 tahun untuk ganggu saya?
Awak dah gila?
Saya tak berminat
dengan permainan awak,
jadi pergi cari orang lain
sementara saya berbaik.
Kalau awak dah sedar ia
tak akan menjadi, pergilah.
(Episod 14)
Apa?
Panas baran awak itu hebat.
Alihkan tangan daripada saya.
Oh tuhan...
Sebab itu awak tercedera bahu?
Ia sakit sebelum itu lagi.
Apa?
Tak apalah.
Hei,
kenapa dengan Taegwang?
Kenapa dengan dia?
Apabila dia sedar
saya bukan Eunbi,
dia jerit pada saya tanya
ke mana dia pergi, dan keluar.
Sekarang saya dengar
dia berada di Tongyeong.
- Tongyeong? / - Ya.
Dia tidur di sana malam tadi.
Taegwang
semakin gila semasa
ketiadaan saya.
Apa saya nak buat dengan dia?
Saya dah lewat nak ke kelas.
Baiklah.
Rajin, pastikan dia
naik bas di terminal bas
dalam perjalanan ke sekolah.
- Okey. / - Ingat saya dungu?
Budak kecil ini nak
pastikan saya naik bas?
Rajin 10 kali lebih
dipercayai daripada awak.
Balik dengan selamat.
Jumpa lagi.
Selamat tinggal.
- Jumpa lagi / - Mari.
- Pegang tangan saya. / - Mari.
Awak akan kembali, kan?
Jawablah.
Awak akan kembali, kan?
Hei, lihat ke mana awak jalan.
Saya akan tunggu.
Taegwang...
Hei, budak-budak. Tunggu saya.
Kelas matematik
tak ada guru hari ini.
Okey.
Saya perlu tanya
En. Kim sesuatu.
Dia ada di pejabat?
Saya tak rasa dia akan masuk.
Kita tak ada kelas pagi juga.
Apa dia?
Awak nak saya lihat?
Benarkah?
Saya tak nak ganggu awak.
Tak langsung.
Biar saya lihat.
Ini.
(Borang Permohonan Kelab)
- Apakah ini? / - Apa?
Permohonan untuk kelas
sukan selepas sekolah.
Awak nak main badminton?
Ya.
Wah, awak nak bersukan juga?
Wah.
Minseok.
Sayang,
buka baju awak
sementara saya berbaik.
Baik, puan.
Ayuhlah. Sedikit lagi.
- Lagi? / - Lagi!
Baik, puan.
Jangan biar satu butang pun.
Buka semuanya.
Oh, tuhan.
Lagi. Teruskan.
Hei,
buka semuanya.
Benarkah?
Gitae, Hena...
Perbualan awak seperti pelik.
Saya pakai. Itu tak cukupkah?
(T-shirt pasangan)
Lihat? Itu yang saya katakan.
Terima kasih, Gitae sayang.
Sekarang senyum.
Maaf saya buat awak terkejut.
Tak langsung.
Tapi
awak akan jadi okeykah?
Saya nak tunggu sampai
semester pertama berakhir,
tapi saya dah lama sembunyikan.
Saya tak boleh buat lagi.
Saya akan serah diri
atas apa yang berlaku
pada Jeong Suin setahun lepas.
Eunbi,
kad pengenalan awak
dikeluarkan semula.
Mak rasa beban terlepas.
Awak pun rasa lega, kan?
Ya.
Saya tahu awak dah
lalui macam-macam,
tapi semua akan jadi okey,
jadi jangan risau.
Okey.
Mak dengar awak nak jadi guru.
Awak cuma perlu belajar
bersungguh-sungguh.
Mak akan mulakan proses
pengambilan anak angkat.
Helo?
Eunbi.
Eunbi?
Ya, mak.
Awak tak nak kembali ke Seoul?
Awak berfikir panjang
selepas lihat anak-anak itu?
Beri saya masa sedikit lagi.
Maafkan saya, mak.
Okey.
Kita cakap lagi nanti.
Oh Jeonga?
Eunbi.
Awak masih hidup.
Macam mana awak...
Saya
kerap datang ke sini
setiap kali fikirkan awak.
Awak pasti terkejut.
Tak apa.
Saya fikir ia
mungkin bukan awak.
Eunbi,
sejujurnya,
saya bencikan diri kerana
saya seorang penakut
sehingga hari awak
tinggalkan sekolah.
Jadi apabila saya
dengar awak hilang,
saya pergi ke pantai
setiap hari.
Maksud saya...
Kami tak dapat lihat wajahnya.
Kami cuma tutup dia sedikit,
tapi berdasarkan bajunya
dia kelihatan seperti pelajar.
Ya. Tolong datang cepat.
Pada mulanya,
saya fikir ia mungkin awak.
Walaupun ia bukan,
saya nak hukum Soyeong yang
mengatakan dia tak buat salah.
Sebab itu saya tinggalkan
tag nama awak di sana.
Semua ini terjadi kepada
awak sebab awak bantu saya,
tapi saya tak hiraukan awak.
Saya mungkin
lebih teruk daripada Soyeong.
Tidak.
Saya lebih tahu
betapa teruk dan menakutkan
untuk jadi orang terbuang.
Awak tak ada pilihan.
Saya faham.
Saya nak jumpa
awak beberapa kali, dan...
Saya nak bantu awak seperti
awak bantu saya, tapi...
Maafkan saya.
Maafkan saya, Eunbi.
Saya minta maaf.
Hei, Eunbyeol!
Hai, Ian.
Awak berdua dah berbaik?
Apa?
Kita berbaik, kan?
Kami tak gaduh. ia salah saya.
Apa salah Ian buat
pada Eunbyeol?
Selalunya terbalik, kan?
Hei, dia pernah buat salah.
Apa? Beritahu satu perkara.
Lihat? Tak ada apa.
Betul.
Awak tak rasa Eunbyeol
kembali jadi budak manja
apabila ingatannya kembali?
Bukan?
Budak baik Eunbyeol tiada.
Hei.
Kenapa dengan muka awak?
Awak baru masuk kembali air.
Awak tahu ia
bukan seperti dulu.
Saya dah tahu,
tapi saya tak rasa
bagus mengalaminya.
Jadi apa?
Awak nak sembunyi lagi?
Jangan risau.
Lepas saya nak bermula,
saya tak akan buat begitu.
Bagus.
Tekad itu separuh perjuangan.
Serta senyum.
Berehatlah, okey?
Baiklah.
Mulakan.
Saya tahu menyakitkan bagi
awak setiap kali jumpa saya.
Tapi saya harap
awak cepat sembuh
dan kembali seperti dulu.
Eunbi.
Apakah itu?
Pingat emas.
Ini bukan mainan. Ia benar.
Betul.
Bukan itu berada
dalam tempat persemadian
sebelah gambar awak?
Awak ingat itu?
Rajin, awak sangat bijak.
Awak dapat sebagai hadiah
semasa berada di Seoul?
Ya.
Tapi saya perlu kembalikan
pada pemilik sebenarnya.
Ia milik orang lain,
tapi saya simpan untuknya.
Begitu.
Boleh saya
sentuh sekali saja?
Baik.
Wah, hebatnya.
Saya mengalami masa sukar sebab
tak tahu nak panggil awak apa.
Balik dengan selamat, Eunbi.
Eunbi.
Awak nak balik ke Seoul, kan?
Apa?
Tidak.
Awak ada mak
dan ramai kawan sekarang.
Jadi?
Awak takut saya
akan kembali ke Seoul
dan tinggalkan awak lagi?
Tidak.
Saya tahu awak tak mati
jadi saya tak risau.
Awak nak balik ke sekolah
dan jumpa kawan awak, kan?
- Rajin. / - Awak tak perlu
tinggal di sini
sebab kami lagi.
Tapi janji awak akan datang
pada hari jadi,
Hari Kanak-kanak dan Krismas,
okey?
Janji.
Awak berjanji, kan?
Okey.
Saya janji.
(Laporan Bedah Siasat
Jeong Suin:
Masa Kematian 4:30 petang)
(Surat Letak Jawatan)
Awak tak perlu
pergi sejauh ini.
Tindakan disiplin
tak seteruk itu.
Keadaan akan bertenang,
jadi tolong duduk diam.
Tuan,
kalau saya dijatuhkan
tindakan undang-undang,
Jangan jadi lemah!
Kejadian itu satu kemalangan.
Bukannya awak tinggalkan
dia semasa awak tahu
dan saya tak tutup untuk
kepentingan saya.
Tapi, tuan...
Saya
tak ada pilihan. Ia demi
sekolah dan pelajar.
Tapi awak sembunyikan
hal sebenar.
Suin mati sebab semua
orang pinggirkan dia.
Awak pastikan tak ada yang
ingati dia lepas dia mati.
Undang-undang saya langgar
ialah Undang-undang
Kebajikan Kanak-kanak.
Suin berusia 15 tahun
pada masa itu.
Awak dan saya buat begitu
pada gadis yang
kita patut lindungi
daripada masalah.
Jadi tolong berhenti.
Walaupun tak boleh berhenti,
saya akan berhenti di sini.
Apa?
Saya kacak sangatkah sampai
awak tak boleh alih pandangan?
Saya dengar awak
ke Tongyeong semalam.
Awak tak dapat
hubungi dia, kan?
Dia ada nombor baru.
Yakah?
Saya tak telefon,
jadi saya tak tahu.
Awak rasa geram
saya pergi Tongyeong?
- Tak. / - Awak cemburu?
- Tak. / - Jadi
kenapa awak tenung saya?
Cakaplah apa awak nak.
Dia okeykah?
Jadi?
Dia okeykah?
Dia okey?
Ya, dia okey.
Baguslah.
Saya tahu dia akan buat begitu.
Apa? Awak masih tak percaya?
Pergilah ke Rumah Cinta.
Saya dengar dia pergi ke sana.
Budak terbuang kita
kembali daripada maut.
Kita patut buat parti
mengalu-alukan dia kembali.
Awak dah gila?
Hei!
Apa awak fikir awak buat?
Soyeong,
awak rasa sakit
lihat saya pijak
sesuatu milik awak?
Awak nak bunuh saya, kan?
Ya.
Saya nak bunuh awak.
Apa awak fikir perasaan saya
apabila awak pijak
kembar saya?
Awak nak bunuh saya
kerana telefon bimbit.
Apa awak rasa dalam fikiran
saya apabila saya lihat awak?
Hei.
Alihkan
kaki awak.
Hei,
kenapa asyik panggil saya?
Awak tahu saya tak cakap
dengan awak, kan?
Kalau awak tak nak cakap,
saya nak pergi.
Eunbyeol.
Berapa banyak awak tahu
tentang kes Jeong Suin?
Kenapa
awak peduli tentang itu?
Awak tahu
apa penglibatan
pengarah dalam kes ini?
Saya tak tahu semuanya.
Lepas apa terjadi kepada Suin,
dan semasa kami menantikan
laporan bedah siasat,
polis kata
masa kematiannya antara
3 petang dan 5 petang.
Saya ingat mereka kata
ia tak mungkin lebih lewat.
Tapi apabila
laporan rasmi keluar,
masa kematiannya
ialah 7:30 malam.
Keluarga Suin kata
dia mati semasa kelas.
Tapi tak ada bukti.
Laporan bedah siasat
mengatakan 7:30 dan
mereka tak nak buat
laporan semula.
Maksud awak ia dipalsukan?
Mereka pasti nak buat ia
kelihatan seperti dia mati
lama lepas sekolah sendirian.
Bukan semasa kelas berjalan
apabila ada guru
dan pelajar lain.
Okey.
Hei.
- Semangkuk sup mi. / - Okey.
Awak nampak teruk.
Lihat siapa bercakap.
Ada sesuatu tak kena?
Cuma...
Hei.
Awak nak kongsi masalah?
Bolehlah.
Ada
seorang pelajar saya
tak dapat lindungi.
Kalau saya mengaku
dan dedahkan kebenaran,
saya akan merampas ayah seorang
lagi pelajar dengan tangan ini.
Dalam kata lain,
kalau saya nak legakan
kesakitan seorang budak, saya
perlu lukakan seorang lagi.
Saya guru mereka berdua.
Apa saya patut buat?
Ayah pelajar yang buat
salah itu masalahnya.
Tapi,
kalau saya,
saya akan beritahu pelajar
itu agar yakinkan ayahnya
buat kali terakhir
sebelum ia terlambat.
Sebelum orang lain
musnahkan dia.
Ayah.
Apa dia?
(Laporan Bedah Siasat)
Apa awak fikir awak buat?
Saya beri semua yang saya ada.
Begini cara awak balas jasa?
Cari kelemahan
dan ugut ayah dengannya?
Baik. Apa yang awak nak?
Apa awak nak daripada ayah
dengan tunjukkan itu?
Beritahu saya.
Saya tak tahu.
- Apa? / - Saya tak tahu,
jadi saya nak tanya awak.
Saya benar-benar benci awak.
Saya ingat saya orang
paling gembira dalam dunia
kalau ayah kehilangan semua.
Tapi sekarang saya ada
ini dalam tangan saya,
saya tak boleh buat apa-apa.
Kenapa?
Ayah tahukah
kenapa?
Buat apa ayah nak
dengan ini.
Lepas ayah buat pilihan,
saya akan anggap itu jawapan
kepada soalan saya.
Berapa malam lagi
kita akan berjumpa?
14 malam!
Walaupun rindukan saya,
awak perlu jadi kuat, okey?
Okey!
Selamat tinggal, Eunbi.
Jumpa lagi!
Jumpa lagi, Eunbi!
Jumpa lagi.
Jumpa lagi, Eunbi!
Saya akan kembali.
En. Gong Jaeho.
Bukan itu pengarah?
Apa terjadi?
Dia pasti ada buat salah.
Ini laporan bedah siasat
pertama Jeong Suin.
Masa kematian ialah
4:30 petang.
Apa ini?
Awak akui
memalsukan laporan rasmi
untuk menutup kejadian itu?
Saya yang patut
dihukum untuk ini.
Saya yang nak sembunyikan
dia mati semasa sekolah.
Jadi saya palsukan
masa kematian.
Saya buat semuanya sendiri.
En. Kim Junseok
dah tahu semuanya.
Dia guru kelasnya.
Tapi dia juga diamkan
dan itu satu jenayah besar.
Dia tak boleh terlepas.
Kim Junseok tak diamkan diri.
Setiap kali dia cuba
dedahkan kebenaran,
saya gunakan kuasa ke atasnya
untuk pastikan dia tak cakap.
Jadi tolong
fikirkan semua ini.
Ini minuman awak.
Terima kasih.
Awak nak teruskan dengan
rehabilitasi fizikal awak?
Ya.
Ia akan jadi lebih baik.
Ian,
sejauh mana awak kenal saya?
Saya tak tahu.
Semasa kecil, saya
ingat saya tahu semuanya.
Tapi sekarang saya tak tahu.
Sebelum apa terjadi di sekolah,
saya tak tahu apa-apa
tentang apa terjadi
dalam hidup awak.
Tentang Eunbi juga?
Ya.
Eunbi bertuah.
Dia ada kembar yang baik
seperti awak.
Hei,
Eunbi lindungi seseorang
daripada dibuli
dan kena buli sendiri.
Saya abaikan kawan yang
memerlukan dan larikan diri.
Awak rasa siapa lebih teruk?
Ia sukar bagi awak, kan?
Awak kecewa dengan saya, kan?
Saya perlu ada jangkaan
untuk rasa kecewa.
Awak nak mati?
Tapi,
saya rasa lebih baik lepas
beritahu awak semuanya.
Mak,
nampak patung dalam bilik saya?
Patung itu?
Eunbyeol letak dalam bilik mak.
Kenapa?
Dia bersin setiap kali ada
benda berbulu sekeliling dia.
Dia tak suka patung.
Begitu.
Siapa beri kepada awak?
Itu... seorang kawan.
Maaf.
Boleh beri ini pada Han Ian?
Han Ian?
Apa awak buat di sini?
- Awak tahu... / - Hei,..
Awak cakap dulu.
Dengar awak pergi ke Tongyeong.
Ya.
Semasa awak pergi,
saya mula rehabilitasi fizikal.
Benarkah? Baguslah.
Saya fikir awak akan terus
buat lepas nampak Eunbyeol.
Tapi tak sangka secepat ini.
Bukan sebab itu.
Tak apa.
Bukan saya yang
motivasikan awak,
tapi saya rasa lega.
Saya tak perlu
risaukan awak lagi.
Awak patut
beri ini kepada
pemilik sepatutnya.
Awak dah berjanji,
jadi tepatinya.
Ian,
macam mana perasaan awak?
Lebih mudah melihat saya?
Bukan dengan Eunbyeol kembali
tak akan mengubah
saya tipu, tapi...
Kenapa?
Awak nak hilangkan diri?
Hei.
Walaupun saya bersusah
kerana awak...
Baik.
Saya akui saya kasar kepada
awak sebab saya keliru.
Tapi awak fikir
saya memang begitu?
Awak ingat saya gembira
dan lega
apabila awak tiada?
Awak ingat saya begitu?
Terima kasih.
Saya tak akan elak awak.
Bolehkah?
Boleh.
(Pengarah Yayasan Segang
Gong Jaeho ditahan)
(Lee Eunbi)
Apa, Eunbi?
Hei, Taegwang.
Helo?
Taegwang.
Helo?
Hei, Taegwang.
Taegwang, awak okeykah?
Mak.
(Mak)
(Tak apa kalau
awak abaikan saya)
(Awak masih satu-satunya
kawan saya -Suin)
Helo.
Awak pasti
kawan Taegwang.
Ya.
Nama saya Lee Eunbi.
Saya kawan kelas dia.
Melihatkan awak tak terkejut
lihat saya,
saya boleh anggap yang awak
rapat dengan Taegwang, kan?
Ya.
Dulu dia kerap
senyum semasa dia kecil.
Lepas apa terjadi antara
ayahnya dan saya,
dia sangat terluka.
Saya abaikan kesakitan
dan kesedihannya
walaupun saya nampak semua
sebab saya sibuk dengan kerja.
Saya tak tahu
betapa dalamnya parut itu.
Saya tak berhak menyesal.
Tapi,
saya rasa lebih baik
tahu dia ada kawan seperti awak
yang ada baginya
pada masa begini.
Terima kasih.
Sama-sama.
Oh ya...
Sini.
Boleh beri ini pada Taegwang?
Tolong.
Baiklah.
Taegwang.
Awak dah sedar?
Macam mana keadaan awak?
Kalau awak sakit teruk,
awak patut hubungi seseorang.
Awak datang juga.
Saya tak bergurau.
Ia boleh jadi bahaya.
Awak risaukan saya?
Tentulah.
Awak tak akan ada
perasaan untuk saya.
Awak tak patut buat begini.
Jadi apa?
Awak nak saya pergi?
Tidak.
Jadi...
Terima kasih.
Lepas Suin mati,
saya bersihkan biliknya
jumpa blognya
dan diari penuh
dengan cerita tentang awak.
Masa luangkan bersama awak
merupakan masa-masa
paling gembira bagi Suin.
Apa awak buat?
Awak nak dengar ini?
Macam mana kita nak lukis
Hari yang diberikan pada kita?
Kita nak hari ini warna apa?
Apakah ini?
Jangan risau
Tak apa kalau awak tak okey
Awak masih
Secantik
Apakah?
Macam mana kita nak warnakan
Hari yang diberikan pada kita?
Eunbyeol,
saya tak kisah
awak abaikan saya.
Awak masih satu-satunya
kawan saya.
Saya rasa
sebab itu saya berdegil
sebab awak saja yang
dia anggap sebagai kawan.
Saya ingat,
"Kalau awak pergi padanya..."
Saya pentingkan diri.
Maafkan saya.
Ia pasti menyakitkan awak juga.
Maafkan saya, Eunbyeol.
Ian,
saya bukan Eunbyeol dulu lagi.
Kita dah besar
dan banyak benda dah berlaku.
Tapi saya doakan
awak cepat sembuh
dan kembali seperti dulu.
Saya akan bantu
awak dengan apa saja cara.
Walaupun
itu bermakna saya perlu
hilangkan diri.
Eunbi, apa awak buat?
Mari kita makan.
Saya terlalu lemah
nak guna penyepit.
Ya, yang itu.
Hentikan itu.
Ini kelihatan seperti awak.
Maaf.
Ia nampak sedap.
Hei, Taegwang.
Awak pasti awak tak ada selera?
Mungkin sebab saya
makan sendirian,
tapi saya tak ada
selera di rumah.
Saya tak akan pergi pada
awak walaupun awak pengsan,
jadi awak perlu jaga diri.
Ada sesiapa di rumah
dengan awak?
Ada seorang. Penjaga rumah.
Ada sesiapa lagi?
Tidak.
Awak tak boleh
buang tulang pun.
Sini.
Terima kasih.
Betul.
Mak awak datang ke hospital
semasa awak tidur.
Sini.
Awak tak nak makan? Makanlah.
Selamat malam.
Taegwang.
Awak nak saya ajar macam mana
buat masa lebih cepat
semasa awak sendirian?
Mana ada benda begitu.
Ada satu perkara boleh buat
masa berjalan cepat bagi saya.
- Apakah itu? / - Bersama awak.